Zaken waarvan ik vind dat ze aan de orde moeten worden gesteld voor een groot publiek zoals; wantoestanden in de zorg, politiek en samenleving maar ook zaken zoals goede initiatieven uit de zorg, politiek en samenleving
woensdag 10 november 2010
Hondje gewurgd en het baasje is mishandeld.
is zondagnacht mishandeld door een onbekende man.
Zijn hond werd later gewurgd aangetroffen.
De man liet rond half twee 's nachts zijn hond uit op een
uitlaatplaats aan de Jules Haeckstraat in Hengelo, meldt de politie.
Een onbekende man sloeg de 34-jarige, waardoor hij ten val kwam.
Zijn hondje, een Jack Russel, sloeg op de vlucht.
Maandag werd het hondje dood aangetroffen.
De dierenarts constateerde dat het hondje gewurgd was.
De aanleiding voor de mishandeling is onbekend.
De politie zoekt getuigen en heeft het volgende signalement van de dader gegeven:
· Blanke man
· Ongeveer 45 jaar oud
· Ongeveer 1,90 meter lang
· Kaal hoofd
· Fors postuur
· Hij droeg een zwarte bomber jack en een spijkerbroek
· Mogelijk had de man een Duits accent
De politie verzoekt mensen die iets gezien hebben om contact op te nemen. Dit kan via het algemene nummer van de politie Twente, team Hengelo 0900-8844 of via Meld Misdaad Anoniem 0800-7000.
donderdag 4 november 2010
Roerende brief wajonger – Thuiszorg Nieuws
Roerende brief wajonger
Wajonger AnneMiek Vroom heeft een gedreven brief geschreven over de maatregelen die het kabinet wil nemen op het gebied van de Wajong. Zij maakt in haar brief duidelijk dat zij lijdt aan de aandoening Osteogenesis Imperfecta. Deze veroorzaakt een kwetsbaar bottensysteem.
In de maatregelen van het kabinet ziet zijj een bedreiging van haar positie. Zij vreest dat zij straks juist niet meer kan werken. Zij benadrukt in haar brief dat zij dolgraag ana het werk wil maar dat een vangnet nard nodig is. De kans dat zij plotseling door botbreuk uitvalt, is erg groot. Aan de ene kant zal zij dus niet vallen onder mensen die nooit meer kunnen werken, aan de andere kant heeft zij nooit de zekerheid dat haar werk haar volledige zekerheid kan geven. In har brief beschrijft zij haar inzet om werk te vinden.
Daarbij ontmoet zij belemmeringen door ene gebrek aan geld. Dat zal bij het grotendeels opheffen van de wajong er niet beter op worden. Zij makt ook duidelijk dat de toewijzing van een wajong-uitkering haar juist zelfstandig maakt en niet afhankelijk. Met haar brief hoopt zij een plekje te verwerven in het praatprogramma Pauw en Witteman om haar verhaal te doen. De hele brief :www.anne-miekvroom,
Hoor mij – een Wajongere
Deze brief heb ik verzonden aan Pauw en Witteman. Ook De wereld draait door heb ik benaderd. Ik roep alle pers op om zo vrij te zijn onderstaande brief te gebruiken. Nodig me uit. Ik heb een netwerk van Wajongeren die ook willen laten zien wie ze zijn. Hoor ons!
Geachte redactie,
Ik wil u vragen mij uit te nodigen. Ik zou graag willen spreken over de gevolgen van de hervorming van de Wajong in mijn leven. Het leven van een pittige, intelligente vrouw (Masterstudent Sociologie), die helaas lijdt aan de aangeboren aandoening Osteogenesis Imperfecta.
De Wajong is overspoeld door allerlei groepen, waardoor niet zichtbaar is voor wie de Wajong oorspronkelijk opgezet was. In de nieuwe vorm is het voor mij absoluut niet mogelijk te participeren. Het huidige kabinet heeft geen idee van de doelgroep waar over gesproken wordt. Agnes Jongerius sprak in Pauw en Witteman over ‘de groep mensen die als kind niet werd uitgekozen bij de gymles’. Dat ben ik niet.
Ik ben zelfstandige, jonge vrouw met ambities en ik wil meedoen. Helaas heb ik vreselijk veel pijn, en een enorm lastig lijf. Ik wil er alles aan doen te participeren en ik zet mij hier dan ook voor de volle honderd procent voor in. Spijtig genoeg heb ik een aandoening die gepaard gaat met het syndroom van Damocles. Dat wil zeggen: ik kan elk moment een fractuur hebben. Ik heb door Osteogenesis Imperfecta al 62 keer wat gebroken. Als ik aan het werk ga, wat ik zeer graag wil, omdat werk gelukkig maakt, dan heb ik noodgedwongen ook een vangnet nodig. Omdat ik ook zomaar uit kan vallen.
Wanneer deze hervorming doorgaat is het voor mij juist NIET mogelijk te werken. Omdat dit vangnet mij wordt ontnomen. Daarnaast ben ik ook juist de doelgroep die van alle facetten van zorg gebruik maakt, die in alle eigen bijdrages, extra kosten handicap etc. wordt belast. Deze kosten zullen substantieel toenemen in de toekomst. Verhogingen van een paar tientjes lijken niets, maar op een inkomen van 900 euro zijn het schokkende bedragen.
Ik weet: er moet bezuinigd worden. Ik denk ook dat er een groep jongeren is die niet in de Wajong thuis hoort.
Ik knok om mijn studie te behalen, ondanks alle pijn (met noodgedwongen morfinegebruik). Maar ik accepteer niet dat dit gebeurt.
Ik moet er alles aan doen om mee te kunnen komen met mijn vrienden/collega’s/ familie. Allemaal mensen met een hogere sociaal economische status, terwijl ik niet weet hoe ik rond moet komen met al mijn extra zorgkosten. Ik heb geen linkse en rechtse hobby’s, ik houd ook van cultuur, uit eten gaan, theater, het filmhuis. Maar mij vind je daar niet, omdat ik het niet kan financieren. Die sociale participatie zou zeer gunstige effecten kunnen hebben op mijn mogelijkheden te werken, veel mensen vinden immers een baan via dergelijke netwerken.
Ik doe er alles aan om in ieder geval nog iets te gaan verdienen. Ik heb net een wetenschappelijke stage gelopen bij de polikliniek orthopedie van de Isala Klinieken. Het was te gek. Te gek om ook mee te participeren en op dat niveau mijn kennis te mogen delen. Mensen, wat word je daar gelukkig van! Maar zie dan ook dat dit niet altijd gaat, en geef mij de ruimte en het vertrouwen (laat dat een nieuwe V zijn) om te werken als ik kan en bij te tanken en ziek te zijn als dat, jammerlijk, nodig is.
En ik wil, en ik ga. Maar met de toekomstige maatregelen worden alle mogelijkheden mij ontnomen. Terwijl zelfs het UWV mij zeer goed gezind is, mij prima wil ondersteunen.
Waar gaat het naar toe in dit onbarmhartige land? Ik denk dat een van de grootste problemen is dat alle betrokkenen geen idee hebben over welke doelgroep ze spreken. Hoe er nu over gesproken wordt leidt alleen maar tot een verschrikkelijke vervorming van het beeld van Wajongers. Bv. Stef Blok: ‘de wajongers, de onderkant van de maatschappij’. Ik ben niet de onderkant. Ik ben waardevol, mij geen kansen geven is volstrekte kapitaalvernietiging.
Ik spreek hier voor mezelf. Wat absoluut niet kan is een regeling opzetten die mij of in een bijstand zet waardoor ik of a. moet re-integreren, ook als ik hartstikke ziek ben of b. in een 100% afgekeurde positie zet, waardoor ik als ik me wel redelijk fit voel, geen kans krijg om te laten zien wat mijn talenten zijn en ambitieus kan zijn. De huidige Wajong regeling is al nauwelijks werkzaam voor mij, laat staan de toekomstige. Dan houdt het werkelijk op.
Maak me niet afhankelijk, laat me zelfstandig zijn. Wees flexibel, vertrouw mij, faciliteer mij en dan zal ik alles doen om bij te dragen een aan succesvol, barmhartig en gelukkig Nederland. Nederland is een land met een geweldig potentieel, en dat zit ook in Wajongeren!
Ik zou graag willen dat alle betrokken zien wie een Wajongere is. Ik hoop dat u mij wilt zien en naar mij wilt luisteren. Ik ga van harte de dialoog met u allen aan ten behoeve van een structurele en succesvolle oplossing voor ons allemaal.
Bedankt voor uw aandacht, en hopelijk snel tot ziens.
Hartelijke groet,
Anne-Miek Vroom
Meldcode zet hulpverlener op scherp – Thuiszorg Nieuws
Meldcode zet hulpverlener op scherp
De verplichte meldcode voor kindermishandeling en seksueel geweld komt eraan. Ze zal ingang vinden in het voorjaar van 2011. Dat betekent dat er van de oplettendheid van professionelen meer wordt gevraagd.
Vanzelfsprekend hadden thuis- en jeugdzorgers toch al de ogen en oren wijd open bij een bezoek aan gezinnen. Soms leidde dat tot opzienbarende resultaten zoals het jongetje Giovanni dat door de thuishulp werd meegenomen. In de toekomst kunnen thuis- en jeugdzorgers ook aangesproken worden op klaarblijkelijk zwijgen over zaken die zij hadden kunnen vermoeden. Het gaat bij de meldcode namelijk uitsluitend om en duidelijk vermoeden van kindermishandeling of seksueel geweld. De meldcode veplicht niet tot bewijsvoering.
In de afgelopen tijd is gebleken dat zorgverleners die met een meldcode werken drie keer zoveel meldingen doen als zij die zonder meldcode werken. Dat valt op te maken uit zorgverleners die werken in steden waar een meldcode al geldt, zoals Rotterdam. Daarbij valt te bedenken dat zo’n tienduizenden kinderen en volwassenen per jaar slachtoffer worden van mishandeling.
Thuis- en jeugdzorgers zijn straks niet alleen vermoeden ste melden die binnen hun directe werkveld liggen. Alles wat te maken heeft met kindermishandeling, huiselijk geweld, genitale verminking van vrouwen, ouderenmishandeling of geweld dat het gevolg is van eerwraak, moet gemeld worden.
Zelfstandigwonende gehandicapte het haasje – Thuiszorg Nieuws
Zelfstandigwonende gehandicapte het haasje
Directeur Greet Prins van instelling Philapdelphia voor verstandelijk gehandicapten vreest een chaos als de zorgverzekeraars straks verantwoordelijk worden voor de gehandicaptenzorg. Dat heeft zij vandaag in de Volkskrant gezegd.
” Voor gehandicapten in instellingen is het niet zo erg maar voor de mensen die zelfstandig wonen, voorzie ik veel ellende.” Zij wijst er daarbij op dat zij op het ogenblik 10 medewerkers heeft die contacten onderhouden met 29 zorgkantoren. Dat is nog enigszins overzichtelijk. ” Straks moeten we zaken doen met 220 gemeenten want zij worden verantwoordelijk voor de gehandicapten die thuis wonen. In onze administratie kan dat gemakkelijk gaan leiden tot een chaos. Daarbij komt dat de gemeenten helemaal geen kennis hebben van de gehandicaptenzorg. ” Die moeten ze eerst nog opbouwen.”
Daarbij ziet zij het als een probleem dat de gemeenten tegelijkertijd vermoedelijk de Jeugdzorg toegeschoven krijgen. Ook op dat gebied moeten de gemeenten kennis opdoen en een organisatie opbouwen. Als dat allemaal door elkaar gaat lopen, wordt de chaos alleen nog maar groter.
Prins verwacht bovendien problemen als de gemeenten met de gehandicaptenzorg netzo omgaan als met de thuiszorg. ” Die aanbestedingen vergen erg veel van ons. Zo’n inschrijving is al gauw een boekwerk van 50 pagina’s. Tenslotte vreest ze dat de gemeenten zullen komen tot stopzetting van zorgverlening als het geld op is. ” Voor die zorgverlening stelt de gemeente een zogenaamde voorziening in en die kan opraken.” Dat laatste geldt dan alleen voor gemeenten die geen ” open eindenregeling” hebben ingevoerd.
Sta even stil, als je jezelf voorbij dreigt te lopen:
woensdag 3 november 2010
VWS pakt PGB-gelden aan - ZZP'er - Specialismen - Verpleegkunde - Nursing voor verpleegkundigen
VWS pakt PGB-gelden aan
03 november 2010
Staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner van VWS neemt deze week waarschijnlijk maatregelen om de kosten van het persoonsgebonden budget (PGB) te beteugelen. De instroom wordt beperkt en sommige tarieven gaan fors omlaag.
Dat staat hoogstwaarschijnlijk in een brief die de staatssecretaris deze week naar de Tweede Kamer stuurt. In het Introductiedossier bewindspersonen kondigt VWS maatregelen aan om het pgb ‘solide’ te maken, omdat het aantal budgethouders te snel groeit. VWS gaat het pgb beperken tot mensen die echt zelf voor het pgb kiezen en in staat zijn om de regie over hun eigen leven te voeren.
Conceptbrief
Aline Saers, directeur van budgethoudersvereniging Per Saldo, verwacht dat VWS de instroom gaat beperken en de tarieven verlagen. Ze baseert zich op een conceptbrief die in oktober ter ondertekening voorlag aan oud-minister Klink van VWS. Hij heeft de hete aardappel echter doorgeschoven aan zijn opvolgers.
Thuiswonende ouderen
Als Veldhuijzen van Zanten akkoord gaat met de plannen van haar ambtenaren, valt de grootste klap bij pgb-houders die geïndiceerd zijn voor verblijf. Het gaat om zo’n 13.000 thuiswonende ouderen, en gehandicapten en ggz-cliënten in wooninitiatieven van ouders. Van hen ontvangen 10.000 een zogeheten pgb-zzp, omdat sinds 2007 de AWBZ-aanspraken worden uitgedrukt in een zorgzwaartepakket (zzp). Bij deze categorie verdwijnt de opslag voor tijdelijk verblijf. Die is gemiddeld 10.000 euro per pgb per jaar. Daar komt weliswaar een toeslag van ruim 3.200 euro voor huishoudelijke hulp voor terug, maar per saldo gaan mensen met een pgb-zzp er jaarlijks 7.000 euro op achteruit.
Verlies per jaar
Een groep van 1.900 mensen met een pgb-zzp verliest zelfs gemiddeld 17.500 euro per jaar. Zij gingen er bij de herindicatie zo fors op achteruit, dat zij een budgetgarantie kregen. Zij behielden daardoor hun oude bedrag. Maar VWS gaat deze garantie geleidelijk afschaffen. Ook een deel van de 3.000 pgb-houders ‘oude stijl’, die nog een AWBZ-indicatie hebben van voor 2007, zal bij een herindicatie fors inleveren.
Gevolgen
Saers is ontzet door de maatregelen. 'Dit kun je eigenlijk niet maken. Het moeten wel reële tarieven blijven. Je moet er wel zorg van kunnen blijven inkopen.' Ze vreest dat thuiswonen veel pgb-houders niet meer zal lukken. Als deze mensen moeten uitwijken naar intramurale zorg maakt dat de zorg duurder, omdat de pgb-tarieven maar 75 procent zijn van de tarieven van verblijfszorg, aldus Saers.
Steeds meer budgethouders
Volgens recente cijfers van het College voor zorgverzekeringen is het aantal budgethouders in de periode 2004-2009 gemiddeld met 11,7 procent gestegen tot ruim 113.000. Nu zijn dat er ongeveer 120.000. De kosten namen jaarlijks gemiddeld met 21,2 procent toe tot ruim twee miljard in 2009. Voor 2010 verwacht het CVZ een forse overschrijding, want het subsidieplafond van 2,36 miljard euro was in juni al op.
Bron: Zorgvisie
Door: Redactie Nursing
Behoefte aan meer verdieping? Word nu abonnee van Nursing
Levensverhaal van een autist
Afwijkend en toch zo gewoon
| | 398 blz., paperback/gebrocheerd, november 2008. Nederlands Formaat: 21,5 (h) x 13,4 (b) x 3,8 (d) cm. Gewicht: 560 gram.
€ 19,45
AristoScorpio Uitgeverij; ISBN-13: 978-90-8973-012-1 trefwoorden: Autisme,Sarah Morton,autobiografie,Nederlands autistisch meisje,levensverhaal Levensverhaal van een autist Sarah was er in haar prille jeugd van overtuigd dat ze een normaal, alleen wat eigenzinnig kind was. Haar omgeving zag echter dat haar gedrag afweek van dat van de meeste andere kinderen. |
De ADHD-hype
| ||||
|
dinsdag 2 november 2010
De digitale sociale kaart van Nederland - Sociale Kaart Nederland
Sociale Kaart Nederland
Op de digitale sociale kaart Nederland vindt u praktische informatie, adressen, producten en diensten en handige links naar websites die u alles kunnen vertellen over zorg, welzijn, wonen en inkomen. Deze website is het resultaat van intensieve samenwerking van PPC en MEE en laat zien wat de digitale sociale kaart kan betekeken voor gemeenten of andere instanties die de belangen van een bepaalde doelgroep behartigen.
Voorbeeld van de Sociale Kaart Assen
Ter illustratie is deze demo website opgezet als digitale sociale kaart voor de gemeente Assen. Vrijwel alle hulpverlenende diensten in de gemeente Assen zijn te vinden op deze website, zoals huisartsen, zorgaanbieders, welzijnsinstellingen, belangenorganisaties, maar ook uitkeringsinstanties, ouderverenigingen en gehandicaptenverenigingen. Alles overzichtelijk voor u in kaart gebracht.
De release van versie 2.5.1. van Sociale Kaart Nederland is een feit! Lees meer >>>
Elke gemeente in Nederland krijgt zijn eigen Centrum Jeugd en Gezin. Bij dit centrum kunnen ouders, opvoeders, jongeren tot 23 jaar en professionals terecht met al hun vragen op het gebied van opvoeden en opgroeien.
Een Centrum Jeugd en Gezin biedt informatie, advies en zorgt ervoor dat ouders, jongeren of professionals de juiste hulp krijgen. Voor elke specifieke vraag heeft het Centra voor Jeugd en Gezin een passend antwoord.
De regio Arnhem heeft in samenwerking met Partners in Professional Computing (PPC) uit Nijmegen besloten het Informatiepunt Jeugd en Gezin op te zetten. Sinds 1 september 2009 is het Informatiepunt Jeugd en Gezin regio Arnhem online.(Arnhem, Doesburg, Duiven, Lingewaard, Overbetuwe, Renkum, Rheden, Rijnwaarden, Rozendaal, Westervoort, Zevenaar)
Meer informatie over het informatiepunt CJG vindt u hier.
Jong Amersfoort online
Ben jij tussen de 12 en 23 jaar? En heb je vragen of problemen? Dan helpt Jong Centraal jou op weg. Wil je met iemand praten en woon je of ga je naar school in de regio Amersfoort? Dan kun je terecht bij Jong Centraal, het Centrum voor Jeugd en Gezin in Amersfoort. Hier werken professionals die samen met jou zoeken naar een oplossing.
Jij vertelt je verhaal en Jong Centraal neemt de tijd om samen met jou de boel op een rijtje te krijgen. Op de website van Jong Centraal vindt u alle informatie over onderwerpen als:
- School en studie
- Beperking, leerproblemen
- Werk Geld
- Op jezelf wonen
- Seks en zo
- Zwanger Verslaving: alcohol, drugs, gokken, gamen, internet
- Misbruik en geweld
- Kopzorgen
- In het gezin
Ook is de Sociale Kaart van MEE is aan deze website gekoppeld, zodat men gemakkelijk een organisatie kan vinden die kan helpen bij bovenstaande onderwerpen.
Ook zo'n website in uw gemeente? Klik hier om naar onze contactgegevens te gaan.
Spiritualiteit als nieuwe geneeswijze? « Gesprek van de dag
Spiritualiteit als nieuwe geneeswijze?
Het lijkt alsof we in een andere tijdgeest zijn beland. Een sfeer van ontgoocheling, vertwijfeling en onzekerheid waart rond. Veel mensen ervaren druk en onvrede. De politiek is in een impasse geraakt, zonder aansprekende visie of visionaire voormannen of -vrouwen.
In deze blog mijn persoonlijke waarnemingen en zorgen over deze ‘zielloze’ episode.
Het geloof in instituties is weggevallen
Het zal wel een reactie zijn op de crisisjaren. De afgelopen jaren zijn veel instituties gesneuveld. De grootste wereldconcerns konden ‘zomaar’ omvallen (Enron), je spaarcentjes als sneeuw voor de zon verdwijnen (IceSave) of een man zonder partij zowaar de grootste ‘partij’ in Nederland worden. Ook de kerk, vertegenwoordiger van voor vele houvast biedende religie’s, sleept zich van schandaal naar schandaal. Sommige coaches beweren dat er in 2008 en 2009 meer vriendschappen stuk liepen dan in de jaren ervoor. Ook het aantal echtscheidingen was is in 2008 ruim 17 procent hoger in 2007. In 2008 zijn in totaal 35.366 koppels uit de echt gescheiden, in 2007 waren dat er nog 30.081.
We zijn somberder geworden
We zijn ook wat somberder geworden, zo lijkt het. Schikken ons wat meer in de onoverzichtelijk omstandigheden. In de negentiger jaren leefden we in euforie: er zou een nieuwe economie komen, de werkeloosheid zou nooit meer terugkeren. De wereld leek maakbaar. De mensen ook. NLP-masters zoals Anthony Robbins of de Nederlandse doorverkoper van het gedachtengoed Emile Ratelband lieten mensen ‘het beste uit hunzelf’ te halen. Wie niet slaagde in het leven, had het vooral aan zichzelf te danken.
Maar de sombere economie lijkt nu ook de menselijke geest te hebben bereikt. Door een mix van Amerikaans individualisme en oosterse Boeddhisme is een combinatie ontstaan met een reeks van principes die mensen nieuwe houvast bieden, daar waar religie daar niet meer in slaagt.
Het belangrijkste bij veel hierop gebaseerde cursussen of therapieën is het besef dat het enige moment dat we hebben nu is. Het verleden is geweest en kun je niet meer veranderen. De toekomst kunnen we niet voorspellen. Dus als je gelukkig wilt zijn, of succesvol, dan kan dat alleen nu. Niet gisteren en niet morgen. Bovendien, zo is de nu heersende mening, word je er ook niet gelukkiger op als je wilt dat de dingen anders zijn dan ze zijn. ‘Het is zoals het is’. Als therapie (zoals Mindfulness) tegen angsten, stemmingsstoornissen en depressies zijn deze stromingen langzamerhand alom geaccepteerd en werkzaam gebleken. Mits verstandig gebruikt kan spiritualiteit en de vele daarop gebaseerde cursussen, veel voor mensen betekenen. Maar wanneer de achterliggende principes te ver en zonder relativering worden toegepast, heeft het ook schaduwzijden.
Kritisch volgen spirituele ontwikkelingen
Toch dienen de achterliggende normen kritisch gevolgd te worden.
Als je te sterk gelooft dat het verleden geweest is, dan ontken je dat je zijn van vandaag een resultante is van datzelfde verleden. Als je dat verleden wegstopt, niet eens meer het bestaan ervan erkent, zul je niet begrijpen waarom je bent wie je bent en waarom dingen zo zijn geworden zoals je ze nu waarneemt. Nare en positieve ervaringen uit het verleden, mits je je er bewust van bent, maken je weerbaarder voor de toekomst. Wie het verleden wegstopt ontneemt zichzelf het leven als leerschool.
Ook klinkt het aannemelijk om je niet bekommeren om de dag van morgen. Maar waar blijft dan de ambitie naar een beter en passender leven? Immers ambities gaan over morgen. Ontneem je jezelf niet alle hoop en energie om je situatie te verbeteren?
Geen oordeel hebben, kan dat wel?
Het zonder oordeel waarnemen, ook een basis voor veel van de huidige cursussen, is goed voor je creativiteit en de rust in je eigen hoofd en die van een ander. En zeker, mensen zouden wel eens minder snel over elkaar mogen oordelen. Maar wat is een samenleving zonder oordeel? Immers al onze wetten, regels, normen en waarden, maken onze samenleving leefbaar. Als niemand nog oordeelt, is elk gedrag zonder veroordeling of sanctie. Waar baseer je dan nog regels op? Zonder oordeel heeft zelfs een grote crimineel nog een ‘objectieve’ reden voor zijn misdrijf.
Emoties bij een ander laten
Steeds vaker hoor je ook dat ieder verantwoordelijk is voor zijn eigen emoties. Je kunt in die gedachte iemand anders niet kwetsen, (of gekwetst worden) immers de gevoelens van gekwetstheid bij die ander, zijn van die ander en dat moet dan, zo stelt men, vooral ook zo blijven. Het gevolg is, dat er tussen mensen de emotionele betrokkenheid, zeg band, wordt afgeremd of zelfs geblokkeerd. Afstandelijkheid en kilheid nemen de plaats in van oprechte emotionele betrokkenheid. Is een huwelijk denkbaar zonder die emotionele verbondenheid of zelfs verwevenheid? Een uitwas van die gedachte is dat je bevolkingsgroepen kunt beledigen, maar niet verantwoordelijk bent voor de gekwetstheid die dat oproept. (Wilders vs. de Islam).
We lopen niet zonder brandblaren over hete kooltjes
Er zal op deze ingetogen en spirituele benadering, die duidelijk een reactie is op de uitbundige stroming van de negentiger jaren, waarbij mensen zonder pijn over brandende kooltjes konden lopen, als je dat maar geloofde, wel weer een nuchtere tegenhanger volgen, waarin de mens weer één mag zijn met zijn verleden en toekomst en zich weer verantwoordelijk voelt voor de emoties die hij/zij bij een ander oproept.
Want een mens heeft naast het moment van nu, nu eenmaal een verleden en hopelijk ook een toekomst. De berusting die zo centraal staat in de vele spirituele trainingen en cursussen van nu, mag mensen niet de hoop ontnemen op een betere toekomst en het vertrouwen dat je je leven kunt veranderen, al dan niet met hulp van anderen. Berusten kun je in een ongeneeslijke ziekte, de dood, het verlies van een dierbare.
Maar is het verdedigbaar dat mensen wordt geleerd te berusten in een onbevredigende levenssituatie, het niet (geheel) kunnen benutten van zijn capaciteiten of een pijnlijk, maar oplosbaar verleden? Ik denk van niet.
Een samenleving waarbij mensen op grote schaal in zichzelf keren, desintegreert en kan uitmonden in een maatschappij waarbij ieder het zelf maar moet uitzoeken.
De markt van welzijn en geluk
Hans Achterhuis schreef het al in begin van de tachtiger jaren in zijn keer op keer opnieuw uitgegeven boek: ‘De markt van welzijn en geluk’. Daarin stelt hij dat de sector van (geestelijke) gezondheid zichzelf in stand houdt. Steeds weer worden nieuwe ‘ontdekkingen’ gedaan, waarop de ‘behandelingsindustrie’ zich stort.
Hij citeert in zijn boek vooraanstaande psychiaters dat ziekte als open begrip in de psychiatrie leidt tot schijndiagnoses en self-fulfilling prophecy. Een schokkend onderzoek uit 1973 wees uit dat 8 mensen die een geestelijke ziekte voorwendden (schizofrenie en manische depressiviteit) zonder uitzondering door psychiaters als ‘ziek’ werden gediagnosticeerd. Toen zij na de diagnose met hun ‘zieke’ gedrag stopten bleven de psychiaters ze als ziek beschouwen en zetten de behandeling voort. In de meeste gevallen leidt ‘behandeling’ tot een blijvende afhankelijkheid van de zorgsector.
Ze zeggen wel eens: elk tijdperk lijkt zijn eigen dominante ziekte te kennen. Achterhuis’ stelde al meer dan 25 jaar geleden: ‘Het zal nog wel geruime tijd duren voor de gemeenschap tegenover neurotische en aanverwante stoornissen even actief stelling neemt als tegenover andere besmettelijke ziekten.’
Dit artikel is op persoonlijke titel geschreven.
Paul de Bruijn
maandag 1 november 2010
Jonge mantelzorgers structureel inpassen in CJG | Verruim de horizon
Geplaatst op 1 november 2010 om 18:42 door dennisringersma
Jonge mantelzorgers structureel inpassen in CJG
Opgeslagen in Aflevering 84, Jaargang 3 geen reactiesBron: VWS
Sleutelwoorden: mantelzorgers
Ze zijn niet altijd direct zichtbaar, maar Nederland kent veel jonge mantelzorgers. “Een kwart van de jongeren moet zorgen voor een ziek familielid thuis. Dit verdient structurele aandacht van gemeenten”, stelt Marloes Hooimeijer van Mezzo. “Bijvoorbeeld door jonge mantelzorgers als specifieke doelgroep te benoemen in het Wmo-beleid en ze als doelgroep een vaste plek te geven binnen het Centrum voor Jeugd en Gezin.”
Marloes Hooimeijer is senior beleidsmedewerker ‘Jonge Mantelzorgers’ bij Mezzo. De Landelijke Vereniging voor Mantelzorgers en Vrijwilligerszorg pleit al langer voor blijvende aandacht voor jonge mantelzorgers en ziet aanknopingspunten nu de landelijke ontwikkeling van Centra voor Jeugd en Gezin doorzet. “In recente Jeugdmonitoren geeft een kwart van de jongeren (12-15 jaar) aan op te groeien met de structurele zorg voor een ziek familielid thuis. Ze lopen er niet mee te koop, maar het heeft bewezen grote gevolgen voor de manier waarop ze opgroeien op korte en op lange termijn. Bij jonge mantelzorgers zien we vaak problemen in de persoonlijke ontwikkeling en het ontplooien van de eigen identiteit. Dit kan zich uiten in zichzelf wegcijferen, schuld- en schaamtegevoelens, schoolverzuim en alcohol- en drugsmisbruik.”
Basisfuncties
Op lange termijn hebben jonge mantelzorgers moeite hun rol in de maatschappij te vinden en ze kampen vaak met psychische problemen, zoals depressies. “Ze kunnen zich moeilijk losmaken van de zorgsituatie thuis en gaan bijvoorbeeld zo dicht mogelijk bij huis studeren. In relaties vallen ze snel in de bekende zorgrol”, zegt Marloes Hooimeijer. “Inmiddels wordt algemeen erkend dat deze jongeren extra aandacht verdienen. Bovendien sluit het aan bij bestaand beleid. Toenmalig staatssecretaris Bussemaker van VWS heeft jonge mantelzorgers al eerder expliciet als risicogroep benoemd.”
Wmo
Volgens Hooimeijer is in deze problematiek voor gemeenten een belangrijke taak weggelegd. “Gemeenten kunnen een voortrekkersrol spelen in de ondersteuning van jonge mantelzorgers. Sinds de invoering van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) hebben gemeenten immers een regierol in het ondersteunen en stimuleren van de kwetsbaren in de maatschappij. Iedereen moet kunnen deelnemen aan de samenleving. Ook jonge mantelzorgers.”
Wmo-prestatievelden
Op de vraag wat er voor nodig is om jonge mantelzorgers te laten meedoen in de maatschappij, antwoordt Hooimeijer tweeledig. “Om hen gezond te laten opgroeien, moeten we enerzijds preventief signaleren. Liefst met hulp van partijen als jeugdgezondheidszorg, huisartsen, GGZ Preventie en onderwijs. Anderzijds moet er een laagdrempelig ondersteuningsaanbod beschikbaar zijn, met als belangrijke ingrediënten erkenning van de situatie, ontlasten, informeren en lotgenotencontact. De Wmo geeft gemeenten bij uitstek de taak dit te faciliteren en regisseren. Zij kunnen jonge mantelzorgers benoemen in de prestatievelden 2 of 4 van de Wmo. En structureel betrekken bij de ontwikkeling van een CJG.”
CJG-structuur
“Juist de CJG-structuur is uitermate geschikt om de samenwerking rondom jonge mantelzorgers en hun gezinnen te verbeteren. Toenmalig minister Rouvoet pleitte altijd al voor één gezin, één plan. Het Centrum voor Jeugd en Gezin is een plek waar veel kennis samenkomt en waar alle partijen die ertoe doen met elkaar samenwerken. Het zou goed zijn als gemeenten bij de inrichting van hun CJG de kennis en ervaring die Steunpunten Mantelzorg hebben op het gebied van jonge mantelzorgers meteen in huis zouden halen. Het realiseren van een CJG is ingewikkeld, samenwerken met verschillende organisaties is complex. Maar het betrekken van een Steunpunt Mantelzorg bij de ontwikkeling van je CJG maakt het niet extra moeilijk. Feitelijk gaat het erom dat je als gemeente één extra partner aan tafel vraagt, namelijk het Steunpunt Mantelzorg.”
Voorbeeldgemeente
Er zijn al gemeenten die in deze richting werken. “In de gemeente Den Haag heeft het bestaande Steunpunt Mantelzorg een presentatie gegeven aan CJG-medewerkers. Mantelzorg is vaak nieuwe materie voor medewerkers, maar zodra er voorbeelden worden gegeven, gaat de zaak leven. En er zijn in Den Haag inmiddels structurele afspraken gemaakt tussen het Steunpunt Mantelzorg en het CJG over doorverwijzen en kennis uitwisselen.”
Aansluiting ZAT en VIR
“Jonge mantelzorgers lijden vaak in stilte”, besluit Marloes Hooimeijer. “De meeste kans op signalering ligt bij jeugdartsen en huisartsen, maar ook bij het onderwijs. Leerkrachten moeten alert zijn op deze moeilijk zichtbare groep en doorverwijzen naar het ZAT. Overigens worden in de Handreiking voor het melden aan de verwijsindex ook de leefomstandigheden van jonge mantelzorgers genoemd. Via het CJG kan het Steunpunt Mantelzorg dan zó aanhaken bij ZAT en/of VIR. Dat is de weg die we zouden moeten gaan. En ik denk dat veel gemeenten en professionals dit ook wel willen. Het is geen onwil dat jonge mantelzorgers soms over het hoofd worden gezien. Het is onwetendheid. En daar kunnen wij met z’n allen dus iets aan doen.”
Vrijwilligers in je organisatie: een enorme uitdaging!
Vrijwilligers in je organisatie: een enorme uitdaging!http://www.expand.nl/aorta%5Cexpand%5Cwebsite%5Chome.nsf/0/308D60A094CF975AC12577C4007750F1
Machtig interessant: hoe je als HRM'er te werk moet gaan met vrijwilligers in je organisatie. Stel dat een vrijwilliger een training nodig heeft, maar niet getraind wil worden? En je organisatie is verplicht om vrijwilligers tot een bepaald niveau op te leiden. Dan moet je de vrijwilliger naar huis sturen, ondanks dat hij vrijwillig werk wil doen. Begrijpelijk, vanuit de regels, maar toch is hier iets vreemds aan. Vrijwilligers 'moeten' ook dingen.
Voorbeeld: vluchtelingenwerk|
Zelf heb ik van een afstand meegemaakt hoe in een vestiging van vluchtelingenwerk een aantal vrijwilligers moest worden opgeleid. Er waren door de overheid normen opgesteld van hoe vluchtelingen geholpen moesten worden en om daar aan te voldoen, moesten vrijwilligers ook opgeleid zijn. Sommige vrijwilligers deden dat werk al jaren. En ineens is wat ze doen niet 'goed' meer. Misschien hebben sommige vrijwilligers het zelfs ervaren als 'niet goed genoeg meer', terwijl zij juist hun uiterste best deden om vluchtelingen te helpen.
Naast de opleidingseis bestond er ook een eis om een gesprek maximaal een bepaalde periode - ik geloof 20 minuten - te laten duren. Efficiëntie ten top. Ik weet niet meer zeker of dit ook voor de vrijwilligers gold, of alleen voor de betaalde hulpverleners. Ook deze is lijkt me vreemd vanuit de ogen van een vrijwilliger: 'als ik een persoon aan het helpen ben, dan kan ik toch zelf besluiten om daar meer tijd voor uit te trekken?'. Een voorstelbare reactie lijkt me dat gesprekken uitlopen, ondanks dat er andere gesprekken zijn, of dat er na het werk door wordt gewerkt.
Vrijwillig werken is toch anders
In een 'gewone' arbeidsrelatie bestaat er altijd nog een bepaald pressiemiddel: de werknemer is in loondienst en deze loondienst kan opgeheven worden. Nu zal ontslag zeer zelden een issue zijn wanneer we proberen iemands werkhouding te sturen, maar de mogelijkheid bestaat. Bij een vrijwilliger - ook al is er een soort contract - bestaat een dergelijk laatste redmiddel niet. De motivatie om het werk te doen is fundamenteel anders: het werk zelf is belangrijk. Er staat niet eens een beloning tegenover anders dan de inherente waarde van het werk.
Dit heeft volgens mij twee belangrijke implicaties: dat je weinig pressie middelen hebt en dat alles dat je van iemand vraagt om te doen in die context moet staan.
Nu vraag ik me ook af: zou de wereld er mooier op worden als we allemaal werk deden dat we vrijwillig doen of zouden doen? En als we hier intuïtief ja op antwoorden, zouden we deze stelling dan volhouden, ook als we merken dat werkgever - werknemer relaties daardoor fundamenteel veranderen?
Het nieuwe kabinet en de Wajong - 26 januari 2011
De kabinetsplannen zijn nog niet tot in detail bekend maar wel is duidelijk dat er flink gekort gaat worden op de Wajongvoorzieningen. Dat betekent dat zo'n 200.000 gehandicapte jongeren moeten gaan inleveren. Voor, tijdens en na de economische crisis is de werkloosheid hoog onder Wajongers. Toch zijn er ook nieuwe projecten die Wajongers vanuit het speciale onderwijs steunen om kans te maken op de arbeidsmarkt.
Wat gaat het nieuwe kabinet betekenen voor de Wajongers en hoe werkt de nieuwe Wet Wajong tot nu toe? Verkrijg meer inzicht in de aansluiting van school naar werk, verlies uw vooroordelen en raak geïnspireerd door nieuwe ervaringen, projecten en ondernemingen!
Op woensdag 26 januari organiseert Medilex de studiebijeenkomst ‘Geschikt / Ongeschikt’.
U kunt zich inschrijven voor het plenaire ochtendgedeelte en een keuze maken uit één van de twee interactieve verdiepingssessies.
Onder leiding van dagvoorzitter Ankie Verlaan, adviseur en bestuurslid CrossOver, zal de ochtend gaan over de evaluatie van de nieuwe wet en het proces van school naar werk. De volgende onderwerpen komen onder andere aan bod:
- Evaluatie nieuwe Wet Wajong
- Eén regeling onderkant arbeidsmarkt – gevolgen van het voorgenomen beleid
- Nieuw project 'De werkschool'
- Intensieve en doelgerichte samenwerking op regionaal niveau tussen onderwijs en bedrijfsleven
De middag gaat over de Wajongers óp de arbeidsmarkt, het belang van samenwerken en nieuwe projecten en ondernemingen:
- 100 Wajong plekken in het Slotervaartziekenhuis
- Wajongers in het nauw door nieuw kabinet?
- Hoe zorgen we ervoor dat de juiste Wajonger bij de juiste baan terecht komt?
- Trends vertalen naar banen – baanwervend netwerken
Wilt u zich laten inspireren en praktische handvatten waarmee u aan de slag kunt binnen uw organisatie? Schrijf u dan hier in of klik hier voor het complete programma in pdf (pop-up).
Tot woensdag 26 januari aanstaande in Driebergen!
Met vriendelijke groet,
Sofie Poorthuis, congresmanager
| Medilex Congressen & Seminars |
| | |
| Postbus 289 | De Dreef 2 | T 030-6933887 | |
Nederland weet weinig van etnische psychiatrie | Radio Netherlands Worldwide
Nederland weet weinig van etnische psychiatrie
Gepubliceerd op : 1 november 2010 - 12:37 pm | door (Foto: giopuo)Nederlandse behandelaars kunnen niet uit de voeten met de psychische problemen van Marokkanen. De culturele barrières zijn zo hoog dat sommige Marokkaanse Nederlanders naar Marokko gaan om zich te laten behandelen.
door Omar Elkeddie
Nederlandse psychiaters begrijpen heel weinig van de culturele en religieuze achtergronden van de klachten van hun Marokkaanse patienten. En dat is kwalijk, zegt Noureddine Dahhan, een Amsterdamse psychiater van Marokkaanse afkomst. 'Een psychiater die te maken heeft met mensen van verschillende culturen zou op de universiteit moeten worden voorbereid hoe hij met die culturele verschillen moet omgaan.'
Hasnuni Alawi Rashid, directeur van een psychiatrische kliniek in de Marokkaanse stad Tetouan, is het met hem eens. Marokkanen begrijpen hun psychische klachten vaak in semi-religieuze termen en vinden daarvoor weinig begrip bij hun Nederlandse behandelaars, zegt hij.
Bezwering
'Als een patient naar mij toekomt met de bewering dat hij bezeten wordt door een geest (jinn) of dat hij onder invloed is van een magische bezwering, dan trek ik niet meteen de conclusie dat hij aan wanen leidt, zoals een Nederlandse psychiater dat zou doen. Dat komt omdat ik de culturele achtergrond van de patient begrijp. Wanneer een Nederlandse patient aan mij zou vertellen dat hij Jezus is, zou ik overigens ook proberen me in zijn religieuze achtergrond te verdiepen.'
Sommige Nederlanders zijn zó ontevreden over de Nederlandse zorg dat ze naar Marokko komen voor behandeling. En dat is verbazingwekkend, vindt dokter Rashid, want de zorg voor psychiatrische patienten in Marokko is deplorabel. 'De psychiatrische ziekenhuizen zijn ouderwets en overbevolkt en in het hele land zijn maar driehonderd psychiaters waarvan de helft in dure privé-klinieken werkt.'
Als de psychiatrische zorg te duur blijkt, zoeken Nederlandse Marokkanen volgens Rashid niet zelden hun toevlucht tot traditionele behandelwijzen. 'Ze gaan de graven van heiligen bezoeken en vragen hen om hulp.'
Discriminatie
In Nederland wordt nóg iets over het hoofd gezien, zegt de Nederlandse psychiater Dahhan. Het negatieve politieke klimaat kan ook een nadelige uitwerking hebben op migranten. Discriminatie kan volgens hem fors bijdragen aan het ontstaan van psychische klachten, vooral bij kinderen en jonge mensen.
Dat weet dokter Rashid in Marokko ook. 'Iemand die het gevoel heeft dat hij niet geaccepteerd wordt, is daardoor kwetsbaar en eerder vatbaar voor psychische ziekten. Immigranten zijn sowieso kwetsbaarder voor psychische ziekten dan mensen die in hun vaderland blijven wonen.'
In de kinderschoenen
Volgens Nederlandse statistieken komt de erfelijke ziekte schizofrenie onder Nederlandse Marokkanen vijf keer zoveel voor als onder autochtone Nederlanders. Dahhan trekt die cijfers in twijfel: 'Vaak gaat het om een verkeerde diagnose als gevolg van gebrekkige kennis over de culturele achtergrond van de patient.'
De zogenaamde etnische psychiatrie staat in Nederland nog in de kinderschoenen. In Rotterdam werd tien jaar geleden de Oasekliniek opgericht. Er hangt een Marokkaanse sfeer, de helft van de doktoren en het merendeel van het personeel is van Marokkaanse origine. En het belangrijkste: er is meer kennis over de belevingswereld van Marokkanen.
Het Kinderpunt: Boeken
Aan de hand van onze collectie themaboeken kunt u spannende of moeilijke situaties bespreekbaar maken bij kinderen van diverse leeftijden. In de boeken worden moeilijke, emotionele, angstige of medische onderwerpen begrijpelijk uitgelegd en besproken. U kunt aan de linkerkant van deze pagina eenvoudig zoeken op "thema".
- Boeken thema's
- ADHD
- Adoptie
- Allergie
- Anafylactische reactie
- Angst
- Astma
- Autisme
- Bedplassen
- Bijzondere broers/zussen
- Blind
- Boos
- Bril dragen
- Detentie
- Diabetes
- Dokter
- Doof
- Downsyndroom
- Dyslexie
- Eigen lijf
- Erfelijkheid
- Gezinsuitbreiding
- Gilles de la Tourette
- Homoseksuele gevoelens
- Huiselijke ruzie/geweld
- Langdurig ziek
- Lichamelijke beperking
- Logeren
- Logopedie
- Luizen
- Mishandeling
- Overgewicht
- Overlijden
- Pesten
Avontuurlijke kampeervakanties voor minder validen, betaalbaar voor iedereen.
| Bijgewerkt: 30 oktober 2010
Avontuurlijke kampeervakanties voor minder validen, betaalbaar voor iedereen. Zorgeloos Vakanties
Copyright © 2007 by Stichting Handicamp Overijssel |
Meer mensen met een arbeidsbeperking aan de slag | Rijksoverheid.nl
Meer mensen met een arbeidsbeperking aan de slag
Om er voor te zorgen dat meer arbeidsgehandicapten bij bedrijven gaan werken, krijgen ze intensievere begeleiding. Ook kunnen werkgevers in sommige gevallen minder dan het minimumloon betalen.
Een kans om te werken
In Nederland zijn er bijna 100.000 mensen werkzaam in de sociale werkvoorziening. Zij werken onder begeleiding van een coach bij een bedrijf, vaak met aangepaste taken of een aangepaste werkplek. Of zij zijn werkzaam voor speciale bedrijven voor sociale werkvoorziening (de zogenaamde SW-bedrijven of sociale werkplaatsen). Daarnaast staan er zo’n 20.000 arbeidsgehandicapten op de wachtlijst voor de sociale werkvoorziening.
Ook zijn er mensen die arbeidsgehandicapt zijn maar niet in aanmerking komt voor sociale werkvoorziening. Zij zijn ook niet in staat om te werken onder begeleiding van een werkcoach. Hun arbeidshandicap is een te grote lichamelijke of psychische belemmering.
De sociale werkvoorziening zorgt ervoor dat mensen ondanks hun handicap kunnen werken. Ze krijgen zo de kans om zelf hun geld te verdienen en zich verder te ontwikkelen. Het uiteindelijke doel daarbij is dat de arbeidsgehandicapte op den duur zelfstandig kan werken en een volledig inkomen verdient.
In de praktijk blijkt dit echter minder goed te werken dan verwacht. Het aantal arbeidsgehandicapten dat in een sociale werkplaats werkt, is veel groter dan het aantal arbeidsgehandicapten dat bij reguliere bedrijven werkt. Ongeveer 80% van de arbeidsgehandicapten is werkzaam in sociale werkplaatsen. Slechts 20% procent van de werknemers in de sociale werkvoorziening werkt voor een gewoon bedrijf. Het percentage arbeidsgehandicapten dat doorstroomt naar een reguliere baan is klein.
Een opstap naar gewoon werk
De sociale werkvoorziening moet zoveel mogelijk een opstap zijn naar gewoon werk, geen vervanger van dit werk. Werknemers met een arbeidshandicap moeten daarom vaker in een bedrijf aan de slag. Dat kan in eerste instantie met begeleiding, maar op den duur moet ook de arbeidsgehandicapte daarbij de kans krijgen om door te groeien naar een gewone baan zonder begeleiding.
Het Rijk onderzoekt daarom de mogelijkheid voor werkgevers om werknemers minder dan het minimumloon te betalen. De arbeidsgehandicapte werknemer wordt dan niet betaald op basis van uren, maar op basis van arbeidsproductiviteit. Een arbeidsgehandicapte die half zo productief is als een reguliere werknemer, kost de werkgever ook maar de helft. Het inkomen van de arbeidsgehandicapten vult het Rijk aan tot het minimumloon.
Daarnaast zullen sociale werkvoorzieningsbedrijven en werkbegeleiders meer aandacht gaan besteden aan de kennis en vaardigheden van mensen in de sociale werkvoorziening. Deze bedrijven zullen arbeidsgehandicapten intensiever begeleiden in het aanleren van vaardigheden die noodzakelijk zijn in het bedrijfsleven. Daarbij kan het gaan om computervaardigheden, maar bijvoorbeeld ook om sociale vaardigheden en communicatie.
Het Rijk heeft in 2010 € 1,2 miljoen extra beschikbaar gesteld om arbeidsgehandicapten meer begeleiding te geven. Dit bedrag komt boven op de € 2,5 miljoen die hier al eerder voor was uitgetrokken. Met dit geld worden projecten in de sociale werkvoorziening gefinancierd. In deze projecten wordt meer aandacht besteed aan het aanleren van verschillende vaardigheden.
SP :: Werk :: Arbeidsgehandicapten niet veroordelen tot armoede
Arbeidsgehandicapten niet veroordelen tot armoede
27-09-2010 • SP-Kamerlid Sadet Karabulut is woedend op de branchevereniging van sociale diensten (DIVOSA). De voorzitter van DIVOSA, René Paas, stelt voor om werknemers met een arbeidshandicap voortaan structureel onder het minimumloon te laten werken. Karabulut: 'Hoe haalt deze directeur het in zijn hoofd om dergelijke ingrijpende politieke ingrepen te bepleiten waarmee arbeidsgehandicapten een leven lang veroordeeld worden tot armoede? Het is niet alleen een hele laffe aanval op arbeidsgehandicapten maar vooral een asociale bezuiniging over de ruggen van de meest kwetsbaren in onze samenleving'.
Karabulut zal morgen Minister Donner van Sociale Zaken oproepen afstand te nemen van deze uitlatingen en arbeidsgehandicapten rust en perspectief op eerlijk werk voor een eerlijk loon te bieden.
In dagblad Trouw van bepleit Divosa directeur een versobering van de uitkeringen van jongeren, gedeeltelijk arbeidsgehandicapten en mensen met een indicatie voor de sociale werkvoorziening. Dit zou betekenen dat arbeidsgehandicapten structureel onder het minimumloon komen te werken. De bezuiniging moet drie miljard euro opleveren. Karabulut: 'Deze bezuiniging zorgt niet voor een extra baan maar leidt tot verdere armoede en uitsluiting van mensen met een arbeidshandicap. Het kabinet dat met deze plannen aan de slag wil kan zijn borst natmaken, dit pikken we niet'.
Shortlink voor dit bericht: http://sp.nl/9l66c

























Geplaatst op2 november 2010 doorBureau Arnhem
1